miðvikudagur, 9. janúar 2008

Nýr staður, ný stund, nýtt blogg :)

Já, ég er óskrifað blað hér á Eyjunni – það er góð tilfinning :)

Svona ætti ég auðvitað að byrja hvern morgun, hverja stund, með hreinan striga fyrir framan mig, laus undan eigin sögu, laus við væntingar, kergju og kvaðir. Dagurinn í dag er eftir allt fyrsti dagur þess tíma sem ég á eftir ólifaðan og í raun það eina sem er. En það er meira en að segja það að lifa frjáls í núinu, veröld okkar flestra er svo rígbundin við tímann að við tökum varla eftir líðandi stundu, við látum fortíðina stjórna því hver við erum, gerum og getum, látum hana hamla okkur þrátt fyrir að hún hafi engan mátt til að hindra tilvist okkar í núinu. Hún er liðin tíð en samt ákveðum við á forsendum þess forskilnings sem hún hefur alið okkur hvert við ætlum og viljum.

Að þessu sögðu ætla ég að forðast það að skilgreina mig að ráði sem bloggara en setja þess í stað inn fyrstu færsluna af moggablogginu mínu síðan í haust en hún lýsir því að einhverju leiti af hverju ég blogga – sem er í stuttu máli til að deila mér með þér :)


Frelsi frá eigin sögu (08.09.07)

Ég er að lesa bókina Hugarfjötur eftir Paulo Coelho, þetta er kannski ekki hans besta bók en hann má eiga það að hann vekur mig alltaf til umhugsunar um lífð og tilveruna.

Þessi bók er um rithöfund sem leitar eiginkonu sinnar sem hvarf spolaust, eins og ávállt er bókin lituð af leit af sannleikanum um lífið, ástinni og örlögunum.

Ég ætla ekki að uppljóstra söguþræðinum fyrir þeim sem ekki hafa lesið bókina en segja ykkur frá skemmtilegri hugmynd sem heillaði mig.

Sagan berst af gömlum hirðingja sem er í dýrlingatölu á sléttum Kasakstan vegna töframáttar síns. Fjöldi manns leitar á fund hans til að þiggja ráð frá honum og sama gera sögupersónur að þessu sinni. Hann er spurður hvers vegna menn eru daprir. Hann segir svarið einfalt, að menn séu fangar sinnar eigin sögu og reynsla þeirra sé uppfull af minningum, hlutum og hugmyndum sem aðrir hafa plantað þar en ekki þeir sjálfir. Hann telur þetta byrgja mönnum sýn svo þeir sjái ekki eigin drauma, þekki ekki eigin langanir og haldi þeim þannig í fjötrum.

Þetta er vel í takt við það sem ég hef verið að velta fyrir mér undanfarið, að við verðum að leita leiða til að koma auga á blekkingu hugans og sjá lífið og okkur sjálf í réttu ljósi, okkar sanna sjálf handan hugans. Hugur okkar hefur verið forritaður af menningu, trú, sögu skrifaðri af valdhöfum og síbreytilegum tískustraumum samfélagsins.

En það sem mér fannst áhugavert var lausnin sem hann benti á, hvernig við getum horfið frá þeirri sögu sem manni hefur verið sögð og eigin sögu - og lifað í nú-inu. Hann sagði lausnina felast í því að fara með söguna upphátt og í smæstu smáatriðum, endurtaka gömlu söguna aftur og aftur þar til hún hefur enga þýðingu fyrir okkur lengur. Þá fyrst kveðjum við það sem við vorum og myndum rúm fyrir nýja, óþekkta veröld – nýjar upplifanir – nýja upplifun á því hver við erum – þá fyrst getum við skapað sjálfan okkur upp á nýtt í okkar æðstu hugmynd um okkur sjálf. En hann segir ekki duga að láta þar við sitja heldur verðum við að fylla það rúm sem myndast með nýjum upplifunum, nýjum sögum – það er leiðin útúr dapurleikanum - þá vex ástin og þegar ástin vex, vöxum við með henni.

Þegar við getum sleppt tökunum á fortíðinni, hættum að gráta erfiðleika okkar - þá fyrst getum við lifað í nú-inu.

Ég held að þegar við eigum engan að sem við getum deilt með okkar dýpstu leyndarmálum eða treystum okkur einfaldlega ekki til að deila þeim með öðrum þá líður okkur illa, við erum föst, getum ekki byrjað að brjóta ísinn með því að deila sögu okkar, segja hana aftur og aftur, vaxa svo frá henni og þroskast.

Hættu að vera það sem þú varst og vertu það sem þú ert – í því felst frelsið í núinu :)

Gæti þetta verið ástæða þess að við komum endurnærð af vinafundi? Leitum sálufélaga, erum uppfull af orku þegar við finnum einhvern til að deila okkur með, byrjum að segja sögurnar sem við höfum þegar slitið okkur frá í bland við nokkrar sem við byggjum enn egó-ið okkar á og finnst enn mikilvægar til að heilla nýja elskhuga. Verður líf okkar innihaldsríkara og fyllra af því við færumst nær hinum aðilanum? eða af því við deilum með honum fleiri sögum, rýmum fyrir nýjum sögum og upplifunum - fáum þær síðan jafnóðum beint í æð frá hinum aðilanum?

Við blessunarlega þroskumst flest með árunum, við segjum ekki lengur sömu sögur af okkur og við sögðum í grunnskóla - ég efast um að ég muni segja framtíðar ástinni minni sömu sögur af bernskubrekum og fyrstu ástinni.

Það eina sem er víst í þessum heimi er að allt er breytingum háð.

Það er gott að tengjast annarri manneskju og fá tækifæri til að deila sér - ég held að það sé fátt sem nærir okkur meira. Það er eflaust það sem býr að baki máltækinu góða: „Betra er að gefa en þiggja“.

Ég held að það sé mikið til í þessu, þetta hefur að minnsta kosti reynst mér vel. Mín reynsla er sú að þeim mun einlægari sem ég er, þeim mun betur líður mér. Það hefur hreinsandi og léttandi áhrif á mig að ræða hlutina. Meira að segja þegar ég var að kenna í Kársnesskóla þá notaði ég eigið líf sem dæmisögu – deildi jafnvel með krökkunum leyndarmálum sem ég hafði ekki deilt með fólki sem stóð mér mun nær en umsjónanemendur mínir – fyrir mér þá mátti líf mitt vera opin bók ef það bara gagnaðist þeim – og það gagnaðist mér í leiðinni, þetta var liður í því að leysa mig undan eigin sögu. Að deila sögunni var að minnsta kosti skref í þá átt.

Svo er það töframátturinn sem felst í því að segja sögu sína, deila sér með öðrum - þ.e. að sagan kallar á sögur frá öðrum - það myndast gagnkvæmt traust sem losar fólk undan höftum aðskilnaðar sem einkennir nútmasamfélag.

Ég held að við mættum flest vera aðeins opnari, frjálslegri, einlægari – laus við blygðunarkennd, samviskubit og ótta.

Þetta vakti mig að minnsta kosti til umhugsunar um góða kosti bloggsins - hvatning til að byrja að blogga á ný :)

Kæru vinir, vandamenn, bloggarar og vafrarar nær og fjær, takk fyrir lesturinn, bloggiði, segið sögu ykkar, tjáiði ykkur, deilið ykkur og frelsið ykkur undan eigin sögu!

5 ummæli:

Ómar Örn sagði...

Velkomin á eyjuna skvísa ;)

Bærings. sagði...

Set slóðina í favorites, verður gaman að fylgjast með þér hérna.

Ásta Sóley sagði...

Velkomin á eyjuna - frábær penni!

Jón Garðar sagði...

Velkomin á rétta staðinn - ekki versnar Eyjubloggara-flóran við þína þátttöku, svo mikið er víst.

Guðrún Birna sagði...

Þakka hlý orð í minn garð :)